Radicaal van mening veranderen, dat kun je niet maken. De meeste mensen vinden het bij voorbeeld verbijsterend dat Joram van Klaveren van islamhater islamiet geworden is. Hoe is het mogelijk! Ik heb echter zelf ook wel eens een ommekeer van 180 graden gemaakt. Nog onlangs heb ik mijn mening over vogels grondig moeten herzien.

Hoe meer je van vogels te weten komt, hoe leuker je ze gaat vinden, dacht ik altijd. Ik las bijvoorbeeld dat de spreeuw goed in imiteren is. Een gillend kind en een ambulance doet hij moeiteloos na. Op een station hoor je ze wel eens het geluid van afremmende treinen en het fluiten van de conducteur nadoen. Dat is toch schitterend!

Kolibrie
Kolibrie

Mannelijke grasparkieten worden aantrekkelijker voor vrouwtjes als ze getraind worden in het bietsen van eten, las ik. Dan ziet zo'n vrouwtje dat het mannetje echt slim geworden is en, gaf ze eerder de voorkeur aan een domme patser, nu valt ze in katzwijm bij zijn doorgestudeerde soortgenoot. Mooi hè?

De absolute virtuozen in de versierkunst zijn de kolibries. Ik citeer: 'Hun baltsgedrag is een combinatie van snelheid, geluid en visuele signalen. De veroveringstechnieken gaan zo razendsnel dat de mens ze met het blote oog niet kan onderscheiden. Met speciale apparatuur hebben Amerikaanse onderzoekers ze vanuit diverse standpunten vastgelegd in beeld en geluid.' Ze maken duikvluchten sneller dan hun schaduw, maken geluid met hun staartveren en verschieten 300 milliseconden lang van kleur. Als zo'n vrouwtje even met haar ogen knippert, is het haar ontgaan. Dan doet hij het gewoon nog eens, en nog eens, en nog eens. Daar smelt je toch van.

Mees
Mees

Met veel plezier keek ik 's ochtends bij mijn ontbijt naar de mezen, die fanatiek in de pinda's hakken die ik trouw in mijn voederkastje deed. Die vogeltjes met hun vrolijke gele en blauwe veren, hun chique zwarte pet, ze bezorgden mij meteen een goedgemutst begin van de dag. Hun luciferdunne pootjes vertederden me.

Van de eksters, hier ruim voorhanden, was ik niet zo'n fan, sinds ik in de gaten kreeg dat ze voortdurend de heg in doken om eieren uit merelnesten te roven of desnoods de borelingen die zich net uit de eierschaal hadden weten te bevrijden. De overblijfselen van de nog vochtige naakte lijfjes vond je in de tuin. En eenden vond ik ook al niks, omdat ik wist dat ze soms vrouwtjes tot verdrinkens toe verkrachten. En dat in tijden van #MeToo.

Nee, dan die lieve meesjes, dacht ik. Nu ben ik er echter achter gekomen dat dat ook niet zo'n lekkere diertjes zijn. De mezenmevrouwtjes gedragen zich vaak zeer onbehoorlijk jegens hun partners; zonder scrupules eten ze massaal van twee walletjes tijdens de paarperiode. Als manlief even niet thuis is, lonken ze naar de buurman en als het resultaat is dat ze teveel eieren leggen, deponeren ze er doodleuk enkele in een ander nest.

Bonte vliegenvanger
Bonte vliegenvanger

Het is nog veel erger. Mezen hebben aan hun pootjes sterke klauwen waarmee ze als moordmachines tekeer kunnen gaan. 'Mezen moorden meer door klimaatverandering' was de krantenkop. Ja, geef het klimaat maar de schuld. Feit is dat het kannibalen zijn. Ze hebben voortdurend bonje met bonte vliegenvangers om nestkastjes en dat winnen ze, want ze zijn zwaarder dan de tengere vliegenvangers, ocharm, zwaar vermagerd door het pendelen tussen Europa en West-Afrika. Met hun klauwen rammen ze de vliegenvangers de kop in. 'En het lijkt erop dat de mezen ook de hersenen van hun slachtoffers opeten', schrijft de krant voorzichtig.

Hoe dan ook, ik heb het gehad met die schattige meesjes. Ze krijgen van mij niks meer. Mezen zijn net mensen.

Tekst: Jos Schoots